Mensen vragen mij vaak: wat is nu een goed digitaal horloge? En dan zeg ik: dat weet ik niet, ik ben Robert en ik schrijf voornamelijk over games en computers. Tot voor kort droeg ik eigenlijk niet eens een horloge, maar dat is zo'n zes maanden geleden veranderd.
De laatste maanden zijn raar geweest als Destiny-fan. Hoewel de game weer even in de lift leek te zitten, was het plotselinge uitstel van een grote update en het stilzwijgen van maker Bungie zorgwekkend. Een onderbuik gevoel kroop op, zo’n gevoel waarvan je weet: dit kan wel eens heel slecht nieuws zijn. Dat gevoel; dat bleek waaruit te worden en toch raakt het mij als een mokerslag. Het is gedaan met de franchise waar ik jaren plezier mee had en dus is het tijd om langzaam afscheid te gaan nemen. Vaarwel Destiny, universum waar ik jaren lang in thuis kwam.
Al bijna vijftien jaar reis ikiedere zomer af naar het sfeervolle Keulen. En iedere gamer weet wel waarvoor : gamescom. Een soort bedevaart voor menig gamer en gamejournalist. Maar dit jaar speelt er een raar onderbuikgevoel op wanneer ik vooruitblik naar de beurs. Want waar het eigenlijk een viering van de games moet zijn, lijkt er momenteel maar weinig te vieren.
Wij zijn met meer “I wish we didn’t call it Warcraft, sounds kind of intimidating”, dat zou Blizzard-veteraan hebben gezegd over de inmiddels 22 jaar oude MMO World of Warcraft. Het internet was even te klein, want hoe kon Metzen – die ooit de grote orc Thrall insprak –…
In het afgelopen jaar kwamen mijn frustraties met Spotify tot een climax. Toen de app tijdens een roadtrip weigerde meer dan 20 liedjes uit een lijst van honderden nummers te shuffelen, was ik er klaar mee. Ik heb mijn Spotify-abonnement opgezegd en ik wil in het nieuwe jaar op een andere manier naar muziek gaan luisteren.
De uren vliegen voorbij, maar bij een game over-scherm ben ik nog niet in de buurt geweest. Normaliter hou ik wel van een beetje uitdaging in een game. Een missie mag moeilijk zijn, bijna tot het punt van frustratie aan toe, zolang het maar niet te ver over die grens gaat. Dat lijkt in One Piece Odyssey niet aan de orde te zijn: ik ga als een bulldozer door de gevechten heen en uitdaging kom ik maar mondjesmaat tegen. En om heel eerlijk te zijn: ik vind het niet eens erg.
In het leven zijn er met enige regelmaat ‘moetjes’ – dingen die moeten gebeuren, maar waar ik eigenlijk helemaal geen zin in heb. Belastingaangifte, de vloer dweilen, naar de tandarts, je kent ze wel. Waar ik helemaal geen ‘moetjes’ wil tegenkomen is in games. Games die ik speel voor mijn ontspanning, daar wil ik niet een muur tegenkomen die mij vertelt dat ik iets ‘moet’ doen om iets te kunnen spelen.
Help alt. gratis en open te houden!
