Mijn videokaart kan geen geile erotiek schrijven

“I put on my robe and wizard hat”

Slimme algoritmes die kankercellen opsporen en taalmodellen die duizenden datapunten snel doorspitten: daar zit wat in. Ook als je principieel tegen het pushen van AI bent, moet je soms toegeven dat artificiële intelligentie érgens nut kan hebben. Vanuit de taboesfeer wordt het nut van AI ook geprezen, maar dan als hulpmiddel voor erotische literatuur en rollenspellen. Is dat echt zo geil als de missionarissen op het internet het doen overkomen? Tijd om een videokaart op te hitsen.

Nu zouden we de trend kunnen analyseren of experts vragen waarom AI-gedreven erotica in opmars is. Hier liggen absoluut kansen voor interessante journalistiek. Wellicht komen we daar met alt. nog eens op terug, maar niet voordat we zelf eerst een stoute poging wagen met deze kant van taalmodellen.

Veilig, gratis en lokaal interacteren met AI

Geheel in het kader van alt. draaien we deze proef niet op externe diensten en servers. Privacy staat bij ons hoog in het vaandel, zeker als het over intieme thema’s als seksualiteit gaat. Het wemelt online van de erotische AI-chatbots, maar het gros komt van schimmige start-ups, met weinig transparantie over wat er precies gebeurt achter de gespreksbubbels. In vrijwel alle gevallen wordt persoonlijke data vergaard en worden chatgesprekken weer gedeeld met “serviceproviders”. Lees: van echte privacy is geen sprake.

Daarom beproeven we deze vorm van AI niet op diensten en rekenkracht in de cloud, maar lokaal: op de huiseigen videokaart dus. In die opstelling blijft alle data binnenshuis en hebben we directe controle over hoe en wat er gecreëerd kan worden met de AI-modellen. Mijn RTX 3090 is wellicht geen supercomputer, maar biedt voldoende redeneerkracht en geheugen om grote taalmodellen volledig lokaal te draaien.

We beroepen ons op LM Studio, een toereikend stukje freeware. LM Studio stelt gebruikers in staat om open-source large language models (LLM’s) en voorgeprogrammeerde assistenten van Hugging Face binnen te halen en er, geheel lokaal, mee te interacteren. Met behulp van wat plakkerige Reddit-draadjes achterhalen we welke modellen zich goed lenen voor erotica – en downloaden daarvoor vervolgens de nodige data- en instructiesets. Die wegen vaak ergens tussen de 4 en 20 gigabyte.

Terwijl er een digitale mengelmoes van gratis lectuur en Sonic the Hedgehog fanfics door mijn VRAM gepompt wordt, begin ik mijn techno-erotische avontuur…

20 GB aan vieze woordjes

Aanvankelijk kies ik ervoor om ‘traditioneel’ te chatten met de AI-modellen. Niet dat ik een enorm liefhebber ben van erotische chats, maar het voelt inmiddels wel als de facto communicatievorm met taalmodellen. Kun je ermee chatten, dan kun je ermee sexten. Bovendien beloofde het internet dat AI best goed was in tekstuele rollenspellen, daar kan ik wel mee. I put on my robe and wizard hat…

Dan blijkt al snel: jazeker, mijn videokaart kán vieze woordjes uitspuwen. Coherente, vieze zinnen zelfs. Praat je er zelf een beetje naartoe, dan heeft mijn systeem het binnen drie chatballonnen over allerlei stomende pornotaferelen — compleet met kleurrijk beschreven details. De meeste taalmodellen snappen goed hoe erotiek vandaag de dag geschreven wordt en ze zijn bekend met alle denkbare kinks.

Afhankelijk van smaak (en wat bijbehorende prompt engineering) worden berichten to-the-point of overdreven romantisch beschreven. Zonder tegenzin tikt een AI-model een alinea vol over een enkele plooi in een onderbroek, mocht je dat wensen. Je krijgt wat je vraagt, dat sowieso. De vraag is vooral hoelang dat spannend blijft voor de eindgebruiker.

Een videokaart zonder kinks

Daar schuilt ook de valkuil van AI-gedreven erotiek: het willen. Van origine zijn taalmodellen op zoek naar de antwoorden die de gebruiker wil, om daar vervolgens zoveel mogelijk van te geven. Een LLM heeft geen wensen of kinks, laat staan een notie van geilheid. Gooi je een thematisch balletje op, wil een taalmodel hem best voor je inkoppen, maar meer ook niet. Deze gesprekspartner blijft altijd passief praten, immer zoekende naar instructies.

Daarmee verliest zo’n rollenspel veel charme. Vroeg of laat in een gesprek valt op dat het taalmodel vooral geil meepraat, maar nooit geil ís. Natuurlijk noemt mijn videokaart me daddy, maar telt het nog wel als ik ‘m dat vooraf ingefluisterd heb? Het heetste wat je in een erotisch gesprek met AI kan overkomen, is het scenario dat je zelf samenstelt — en zorgvuldig begeleidt. Dat was de conclusie die ik uit zeker vijf ‘NSFW’-chatbots haalde, ook na het nodige tweaken.

Hetzelfde geldt overigens voor een alternatieve aanpak: laat de taalmodellen zelf een langer erotisch verhaal schrijven. Dat werkte met mijn chatbot nog slechter. Zolang je het verhaal niet om de zoveel alinea’s bijstuurt, knip-en-plakt de AI-assistent roerloos wat losse flarden van online lectuur aan elkaar. De verhalen gaan geen kant op, totdat je zelf een kant aanwijst. Mijn videokaart bedacht nooit een hitsige passage die ik zelf niet voorgekauwd had.

Kenners spreken dan misschien van een skill issue. Mogelijk heb ik de prompts niet duidelijk genoeg gearticuleerd of had ik meer aan moeten passen in de instructiesets. Dat zou kunnen, maar hier zit dus de crux: uiteindelijk ben je vaker zelf in de weer met het afbakenen van prompts en instructies, dan dat het taalmodel zelfstandig iets genereert waarvan je zegt ‘ja, geil’.

Spanning versus schuldgevoelens

Dan hebben we het nog niet eens gehad over het verbruik. Ook al genereren we onze erotica lokaal: het is weinig zuiniger dan de (verrekende) stroomkosten op een serverpark zouden zijn. Mijn RTX 3090, niet bepaald een rendementsprocessor, lijkt bij elk antwoord op te stijgen. Bij vlagen trekt die videokaart wattages over de 300 watt voor een paar seconde denkwerk. De kaart wordt denkelijk heter dan ik van de uitkomst.

Ondertussen bezet zo’n taalmodel meer geheugen dan, onder andere, het spelen van games of bewerken van de meeste video’s. In plaats van nuttige bestanden, pompen die chips een gehusselde bibliotheek aan — zeer waarschijnlijk gestolen — smut rond. Dat blijft toch bizar: er staat een behoorlijk workstation volop te zwoegen voor een handvol vunzige zinnetjes. Alsof je een vibrator aanzwengelt met een dieselgenerator.

Onderaan de streep betaal je waarschijnlijk net zo veel stroomkosten op een matig hoofdstuk erotiek, als het draaien van een wasje. Daar kan een mens zich schuldig om voelen — ik wel. Een schuldgevoel kan ook best geil zijn, maar deze verhouding verbruik-kwaliteit is dat niet. De hoeveelheid moeite en energie weegt gewoon niet op tegen het resultaat.

Het doet twijfelen aan de potentie van AI op ándere fronten. Hopelijk weet AI daar binnenkort wel meer beloftes waar te maken. Misschien gaat AI toch nog ooit een werkend medicijn bedenken of wereldvrede brengen, maar hitsig word ik er in ieder geval niet van. Mijn videokaart mag nu weer nuttiger werk uitspuwen; ik haal mijn erotiek wel ‘als vanouds’ uit de krochten van het menselijke internet.