Ironie, maar dan analoog
Analoog leven als digitale trend, dat is inderdaad net zo bizar als het klinkt
AI-moe en zat van al het digitale. We willen een digitale detox, dumbphones, massaal haken, tuinieren, kleuren, vinyl draaien, videobanden kijken en discmans reanimeren. Samengevat: eigenlijk gewoon een ‘analoog leven’. Het internet staat er vol mee. In mijn oren klinkt dat toch behoorlijk bizar. Vinden we het met zijn allen niet ontzettend ironisch dat het internet nu juist de plek is geworden waar we dat analoge bestaan najagen?
Begrijp me niet verkeerd, ik ga je niet de les lezen, want ik ben er zelf ook schuldig aan. Ik kan mezelf helemaal verliezen in eindeloze doomscrolls waarin ik korte video’s bekijk, waarin de ene influencer na de andere me meeneemt in hun zogenaamde ‘analoge dagen’. Met analog bags, idyllische tuinen en eindeloze ochtenden om lekker te journalen en plaatjes op te zetten. Maar na die zoveelste dag waarop ik me had voorgenomen om zelf ook een van die analoge activiteiten te ondernemen, maar weer faliekant faalde en wederom ’s avonds in bed naar mensen keek die er klaarblijkelijk wel tijd voor hadden, daalde de ironie van het geheel in.
Vinden we het met zijn allen niet ontzettend ironisch dat het internet nu juist de plek is geworden waar we dat analoge bestaan najagen?
Ik begon me die volgende ochtend af te vragen hoe we hier toch met zijn allen zijn beland. Dit afvragen deed ik onder het genot van koude koffie, gillende baby, jankende hond, een werktelefoon die maar bleef oplichten, lege koelkast, ondergespuugd T-shirt en een ontploft huis(kantoor). Eigenlijk had ik daar al mijn eerste antwoord: ik voel me aangetrokken tot dat analoge bestaan en ik ben me bewust van alle voordelen, maar ik zie niet hoe ik er tijd voor kan maken. Heel even door andermans ogen zo’n analoog leven op TikTok leiden, is daarentegen zo gepiept.
Daarnaast ervaar ik een gevoel van nostalgie wanneer ik dat soort content consumeer, een gevoel dat, wetenschappelijk bewezen, allerlei positieve psychologische dingen met ons doet. Dus die snelle dopamine heb ik met alleen consumeren alweer binnen. Het derde grote probleem is hoogstwaarschijnlijk mijn faalangst. Als ik zelf niet ergens aan hoef te beginnen, kan ik ook niks verpesten. In mijn hoofd kan ik ‘iets maken’ namelijk moeilijk loskoppelen van ‘presteren’.
Tijdsdruk, snelle dopamine en angst om te falen. Het is wederom ironisch dat de redenen waarom ik niet verder kom dan het digitale analoge, te maken hebben met exact de redenen waarom ik me er zo aangetrokken door voel. Ik wil juist bewuster leven, vertragen, mijn creativiteit kunnen herontdekken, maken om het maken en niet om te presteren en stilstaan bij mijn prioriteiten in het leven nu ik dit jaar moeder ben geworden.
Het kan niet zo zijn dat ik de enige ben. De analoge trend is bijna niet meer te missen en is al meerdere malen besproken als online ‘trend van 2026’. En dat vind ik dan toch wel de kers op die hele ironische taart. Influencers die geld verdienen over onze zucht naar het analoge en dat we dat ook gewoon lekker laten gebeuren en het zelfs labelen als ‘trend’. Sterker nog, we vragen ernaar: we kunnen niet stoppen met het internet vragen hoe we analoog kunnen leven, wat er in een analog bag moet, hoe breien werkt en hoe een perfecte analoge avond er al dan niet uit hoort te zien.
Maar hoe vervang ik analoog scrollen met analoog leven? Eerlijk antwoord? Ik weet het niet, ik doe ook maar wat. Eerlijk gezegd maken alle digitale gemakken mijn leven ook makkelijker. Een leven dat soms gewoon best hectisch is. Ik kan natuurlijk heel clichématig gaan verkondigen dat ik die doomscrollmomenten in bed ga vervangen met breien en kleuren en lezen, maar ik denk niet dat dat gaat werken. Ik denk juist dat wanneer ik die ‘analoge’ dingen in mijn dagelijkse leven kan implementeren, ik ’s avonds niet meer de behoefte heb om nog te doomscrollen, zoekend naar die snelle nostalgie en dopamines, en gewoon – houd je hart maar vast – ga slapen zodra ik in bed lig. Schokkend, nietwaar?
Dat vind ik dan toch wel de kers op die hele ironische taart: Influencers die geld verdienen over onze zucht naar het analoge
In mijn ogen is het analoge iets waar je bewust tijd voor moet maken. Je kiest bewust voor dingen die tijd van je vragen. Je besteedt tijd aan activiteiten met een hoog faalgehalte. Misschien moet ik dus leren accepteren dat ik er niet altijd tijd voor ga hebben, dat falen erbij hoort en dat dat misschien wel de essentie van het analoge is. Niet het vastleggen van de activiteit, het kunnen afstrepen van een taak of het afronden van een breiwerkje. Juist iets doen omdat je er zin in hebt. Iets maken voor jezelf en niet voor de ogen van een ander. Lief zijn voor jezelf wanneer het niet lukt, je de tijd niet kunt vinden of dat breiwerkje totaal verprutst. Falen, frictie en imperfectie: het zijn allemaal onderdelen van het analoge.
Een geruststellende gedachte, zo met die kop koude koffie, gillende baby, jankende hond en een werktelefoon die maar blijft oplichten. Welkom bij mijn analoge ochtend. Misschien moet ik ook wel influencer worden.
